لورکا

 

وقتی به کلبه ات

نزد یاران سرکش و دوستان نا آرامت برمی گردی

به گل های وحشی

به جانوران نا اهلی

به رودخانه های بی قرار بگو

به سفرهای ارزان و رفت و آمد به شهرهای ما دل نبندند

به جانورانی که تو چون راهبان فرانسیسی

با مهربانی و ظرافت

نقاشی کرده ای بگوکه مبادا دچار جنون شوند و به حیوانت اهلی تبدیل شوند

وبه گل های وحشی بگوکه بیش از حد به زیبایی خود ننازند و نبالند

وگرنه ممکن است به بندشان کشند

وبه زندگی بر روی اجساد پوسیده مردگان محکومشان کنند.

 

                         ترجمه: خسرو ناقد